Australië; NSW, Sydney: daily life in Manly

Hallo allemaal!

Op verzoek toch nog maar een verhaaltje en nog wat foto's van ons leventje hier aan de andere kant van de aardbol! Terwijl in Nederland iedereen gezamenlijk de ‘volgende fase' van het leven lijkt in te springen (lees: baby's krijgen), zijn wij eerder een fase ‘terug' gegaan! Lekker uitslapen, een beetje skateboarden, surfen en in de horeca werken. En het bevalt ons ge-wel-dig!! We leven gezonder, actiever en zitten beter in ons vel dan toen we in Nederland een vaste baan hadden. Al missen we onze familie en vrienden uiteraard wel!! Maar... goede vrienden zijn vrinden voor het leven toch?
Superleuk natuurlijk wel dat iedereen aan de kids begint en we vinden het ook erg jammer dat we er niet bij zijn om het allemaal mee te beleven, maarja.... Dat komt allemaal wel!

Op maandag 13 september zijn we verhuisd naar ons nieuwe appartement in Queenscliff, een van Sydney's noordelijke stranden en op zekers een van de beste plekjes van Sydney! Op de foto's hebben we wat luchtfoto's toegevoegd waarop jullie goed kunnen zien waar we precies wonen en das niet verkeerd! al zeggen we het zelf! Ons adres, voor degene die het willen weten, is 85 Queenscliff Road, Unit 13, 2096 Queenscliff, NSW, Australia(dropjes, pepernoten en andere lekkernijen passen met gemak in ons postvakje!! 

We werken nu allebei in de horeca, Rob vooral in de avond en Josine nu nog vooral gedurende de dag. Ze gaat nog iets anders zoeken en komt heel plotseling misschien wel in hetzelfde zaakje werken als Rob. We kwamen gisteren op het strand namelijk de manager tegen van Rob's werk en die vroeg of Josine niet wilde komen werken daar, dus ja... volgende week een proefdag! Leuk zaakje waar ze lekkere cocktails en tapas verkopen en elke dag goede live-music hebben. Er werken leuke collega's en na werk worden er nog vaak drankjes gedaan. Overdag spreken we ook wel eens af om te gaan tennissen. Manly (zie het als Manly= Valkenswaard/Middelharnis en Queenscliff = Dommelen/Sommelsdijk) is net een dorp en al snel leer je hier mensen kennen en zie je veel bekende gezichten. Zou top zijn als we samen konden werken, want dan zijn we samen vrij overdag en kunnen we samen surfen of naar de stad ofzo.Naast 2 surfboarden hebben we ook 2 lange skateboarden(longboards) gekocht, dus dat is naast een snelle ook een leuke manier van transport!

We hebben in de 6 weken die we hier nu wonen al 2 keer een week lang vrienden op bezoek gehad die we vanuit Darwin kenden en waarschijnlijk volgen er over 1 of 2 maandjes nog meer, dus dat is altijd wel lachuh! Goede vrienden van ons uit Nederland, Bennie en Brenda komen volgende week ook langs, dus vieren we Josine's verjaardag met goede vrienden! We hebben er zin an!

Het is hier financieel, ondanks de hoge huur, erg goed te doen en we houden zelfs nog aardig wat geld over om te sparen. En dan werken we nog niet eens full-time! De verdiensten zijn hier echt bizar! De weken vliegen wel weer voorbij zeg als je weer een huisje en werk hebt! Wel weer erg lekker om een vaste plekje te hebben. Een eigen bed, een eigen keuken, een bank om lekker op te hangen en een heerlijke douche. We zitten daarentegen niet echt vaak op de bank, want ja, het is hier heerlijk lente-weer en we kunnen hier naar het strand, wandelingen maken langs rotspartijen met schitterende uitzichten, naar Sydney centrum de stad verkennen, of snorkelen en chillen bij Shelly Beach. Ja, het is hier goed vertoeven!

Zo'n 2 weken geleden konden we vanaf ons balkon 3 dolfijnen zien zwemmen in de zee! Heel gaaf! Maar wat nog veel gaver was: Vandaag, vrijdag 21 oktober, gingen we surfen en op een gegeven moment kwamen er 2 dolfijnen op letterlijk nog geen 2 meter afstand van ons voorbij gezwommen!! SUPERGAAF!!! Eentje ging daarna helemaal mee met de golf! Echt supergave ervaring om met deze prachtige beesten de golven te delen!
Het is hier in oktober ook nog eens walvissenseizoen, dus redelijk dicht bij de kust zwemmen ook walvissen voorbij. Binnenkort maar eens een verrekijker kopen om ze eens te spotten!
En er schijnen hier dagelijks ook penguins te spotten zijn, dus dat moeten we binnenkort ook maar eens doen!

Onze toekomstplannen hebben ook weer een beetje wat vorm aangenomen. En sommige van jullie (ouders voornamelijk) zullen dat misschien niet zo leuk vinden..... We denken hier nog een paar maandjes te werken en te genieten, maar daarnaast ook geld opzij te zetten voor een nieuwe reis! We hopen naar Zuid-Amerika te kunnen maar weten niet of dat financieel haalbaar is. Niet dat het daar nou zo duur is, maar de vlucht van Sydney naar Zuid-Amerika is wel duur en de vlucht vanuit daar naar huis ook... We moeten nog even kijken dus, maar dat zouden we het allerliefste doen.
Ons ‘back-up-plan' is India en Nepal( en wellicht Bangladesh en Birma). Deze landen liggen in principe op de route naar huis toe en kosten qua reis dus niets extra dan rechtstreeks naar huis vliegen( de goedkoopste vluchten gaan meestal toch via Maleisië of Singapore). Deze landen zelf zijn spot goedkoop en natuurlijk erg gaaf. Dat zou ons Azië-plaatje ook compleet maken, want dat zijn zo'n beetje de enige landen die we nog niet gehad hebben daar. Als we dit gaan doen zitten we erover te denken om het idee van Rik te stelen, een Nl-er die we in Rusland ontmoet hebben. Zijn idee was om een Royal Enfield te kopen in India( supergave oldskool Indiase 250cc Bike) en daarmee terugrijden naar Nederland! Dat zou natuurlijk legendarisch zijn! Of dat te doen is weten we niet en landen als Pakistan en Afghanistan zijn wellicht ook niet de slimste landen om doorheen te rijden, maar dat moeten we tezijnertijd nog allemaal uitzoeken. We kunnen anders natuurlijk ook alleen India met de motor doen en daarna met trein en bus door Oost-Europa naar huis gaan. Maar.....hopelijk kunnen we een goedkope vlucht vinden naar Zuid-Amerika en kunnen we daar de boel gaan verkennen! Ook met de motor natuurlijk!

Wanneer komen we dan eens terug horen we jullie jezelf afvragen? Naja.... uhmmm...... eerlijk? We weten het niet.... Wij verwachten dat het in Europa( en globaal) in de komende maanden nog flink achteruit gaat economisch, en als er geen banen te vinden zijn, dan is er ook geen haast om terug te komen. Laat die crisis dus maar eerst komen en laat er daarna maar ECHT economisch herstel komen(niet dat zogenaamde herstel van de afgelopen 2-3 jaar), dan is het daarna wellicht eens tijd om terug naar ons oude koude kikkerlandje te gaan. Voorlopig proberen we zoveel mogelijk te genieten van de vrijheid die we hebben en proberen we gewoon te genieten van het ‘nu'( dat valt nog niet mee hoor! Je bent toch altijd weer met de toekomst bezig). We proberen eruit te halen wat erin zit en zolang we ons goed voelen en gelukkig zijn is er geen reden om dat te veranderen toch?
Zoals jullie weten veranderen onze plannen echter met behoorlijke regelmaat, dus kijk er niet van op als we over 2 maanden weer totaal nieuwe plannen hebben, maar verwacht ons nog maar niet thuis binnenkort!

Liefs uit Sydney!

15 reacties | Reageer

Australië; Roadtrip Part 2: Melbourne - Great Alpine Road - Sydney.

Hallo! Bij deze ons laatste verhaal! Tenminste.... Voorlopig. We hebben sinds maandag 12 september ons eigen appartementje in Manly, Sydney! Naja.. we delen het met een Tsjechies stel, maar we hebben eindelijk ons eigen plekkie. Een echt huis van alle gemakken voorzien met een balkonnetje met uitzicht op zee. Locatie is ook top, zo'n 8 minuten lopen tot aan het water! Wat een verademing na 4 maanden in een auto geleefd te hebben ( en daarvoor 8 maanden lang van hostel naar hostel te sjokken). Vanaf nu zal er dus niet meer zoveel te melden zijn, dus daarom ook geen verhalen meer. We hebben allebei een simpel baantje in de horeca gevonden en verder spenderen we de dagen door lekker te surfen en gewoon te genieten. Het is officieel nog niets eens lente maar het is al zo'n 25 graden. We weten niet hoe lang we hier gaan blijven, maar we denken allebei dat we het hier wel eventjes gaan uithouden.

Bij deze dus de laatste 2 weken van ons reizende bestaan:

21 augustus arriveerden we in Melbourne, Australie's 2e grootste stad. Grappig feitje trouwens: Melbourne was vroeger de hoofdstad van Australië. Na een dispuut tussen Sydney en Melbourne is er uiteindelijk voor gekozen een nieuwe hoofdstad te ‘maken' en dit is Canberra. Canberra ligt zelfs in haar eigen ‘gecreerde' staat ACT(Australian Capital Territory). Sydney is nooit de hoofdstad geweest hoewel meeste mensen denken dat dit tegenwoordig de hoofdstad is. Niet waar dus.
In Melbourne haalden we Derek van het vliegveld, die een paar weken eerder op het laatste moment niet meer meeging. Een paar dagen door de stad geslenterd. Wijntjes en biertjes gedronken in cafetjes en in het park en lekker veel sushi gegeten. Leuke stad! Veel beter dan Darwin!! (dat is niet eens een stad eigenlijk....)
Woensdag 24 augustus kregen we de auto redelijk gemakkelijk ingepakt en reden we naar Philip Island en kwamen we voorbij een GP-circuit waar ze ook outdoor-GO-karts hadden. Herman had dit nog nooit gedaan en Derek en wij vonden het sowieso vet dus hebben we gekart. Josine had het na 1 heat wel gezien, maar de rest kon er geen genoeg van krijgen en hebben uiteindelijk 3 heats gereden. Vet!
De volgende ochtend gingen we naar het Nobbie Center om zeehonden te spotten. Helaas hebben we er geen gezien, waarschijnlijk door de enorme winden die er stonden. De penguins kon je kennelijk alleen tijdens zonsondergang zien en we wilden ook geen hele dag blijven hangen, dus reden we verder richting Paradise Beach. Hier vonden we een gratis camping en hebben we een beetje gechilled. Later ontmoeten we een aantal Australiërs. Een handjevol 40-50-jaar oude mannen uit de buurt van Melbourne die hier vaak kwamen vissen. Leuke avond met een hoog Australisch macho-gehalte. Ze hadden ook nog zelf gebrouwde grappa bij en de dag erna hebben we zelfs een fles meegekregen. Vanuit Paradise Beach reden we naar Sale en vanuit daar namen we de Great Alpine Road richting de bergen. Het was een erg mooie weg en aan het einde van de dag kwamen we zelfs aan bij de sneeuw! We zagen mensen skiën en snowboarden en hebben zelf ook nog even op de sneeuw gestaan. Helaas was het reteduur om een liftpas te kopen en spullen te huren en ook overnachten was schrikbarend duur... jammer, want het was erg leuk geweest om 1 of 2 daagjes te boarden! We reden een dal in en kwamen aan bij het dorpje Bright. Hier zou een hostel zijn, maar kennelijk was deze gesloten voor renovatie. We bekeken andere opties, maar besloten dat wildkamperen wederom de beste optie was. Na een aantal biertjes in een cafe reden we de bossen in en vonden een mooi plekje. Genoeg hout ook, dus we hadden een erg mooi kampvuur!
Zaterdag hadden we rond 11.00 de hele auto weer ingepakt en reden we richting Canberra. Wederom een mooie weg door de bergen. Jammer dat we geen motor hadden! Aan het eind van de middag kwamen we aan in Canberra, maar konden we geen goede plek vinden om te kamperen of te wild kamperen. Het werd al donker, dus wat gingen we doen? Toen we elkaar echter vroegen of we Canberra echt wilden zien, kon niemand het eigenlijk erg veel interesseren(schijnt niet echt een interessante stad te zijn), dus waarom zouden we dan hier moeilijk lopen doen? Doorrijden naar Sydney dan maar! Herman had er vrienden dus daar konden we diezelfde avond nog terecht. Rond 22.00 waren we in Sydney en reden we over de Harbour Bridge naar Manly, een noord-oostelijke suburb. Herman's vriend Daniel woonde daar. Hij woonde in een appartement samen met 2 andere mensen. Wat een meesterlijk appartement! Ofja.. het appartement was niet bijzonder, maar de locatie was top! Recht aan het strand, met een schitterend uitzicht over het gehele strand en de zee. Vanuit je luie stoel kon je lekker naar buiten staren, naar de golven, de surfers en zelfs naar walvissen! Rob kon zich hier al helemaal zien wonen! Wakker worden en vanuit je bed de golven checken en hop het water in! Misschien kon ie Josine nog wel overhalen om hier een tijdje te blijven! We hadden het er namelijk een paar dagen eerder over gehad en besloten dat het eens tijd werd om naar huis te gaan. We hebben 2 dagen bij Daniel gelogeerd voordat we naar een hostel gingen. Gesurfd en in de avonden was het ook gezellig. Verder een beetje gezocht naar vluchten naar Hong Kong of Bangkok. We hadden ook nog gekeken naar New York of Hawai, maar dergelijke tussenstoppen waren wel erg duur. Ja, ineens was naar huis gaan iets wat wel heel dicht bij kwam. Rob werd er een beetje nerveus van..... en hoopte dat Josine er misschien oren naar had om wellicht in Sydney te blijven, maar voor haar was het mooi geweest. We hadden al vaak genoeg gedaan wat Rob wilde(Josine wilde al veel eerder weg uit Darwin bijv.), dus nu moesten we maar eens doen wat Josine wilde... Eerlijk is eerlijk en naja.. wellicht werd het ook wel eens tijd ook.. Toch was het vreemd omdat het nu ineens wel heel erg dichtbij was....

We hadden wel weer even behoefte aan wat privacy en wat tijd voor alleen ons tweetjes, dus namen een 2-persoons kamer in het hostel. Deze kostte wel 400 dollar voor een week, maar een dorm zou ook 320 kosten en deze extra 80 dollar was het zeker waard!
Dinsdag spraken we met Derek en Herman af, maar we moesten eerst nog onze auto op Gumtree zetten en A4-tjes in elkaar zetten om in de hostels te hangen in de hoop onze auto snel te verkopen. De auto verkopen zou een hoop energie en tijd gaan kosten. Toen we echter bij Daniel waren, werd het al snel duidelijk dat Herman onze auto wilde kopen. Beter! Een stuk minder gedoe voor ons allemaal. Auto verkocht!
Herman voelde zich in de stad als een vis op het droge(komt uit een bergdorpje in Noord-Italie), dus die kon niet wachten om weer verder te gaan. Hij wilde woensdag al richting Byron Bay rijden, veel sneller dan wij verwacht hadden, dus zodoende was dinsdagavond onze laatste avond samen. Nog een paar biertjes gedronken in het Steyne Hotel/Bar, maar na 6 pitchers werden we eruit gestuurd! Hoe bizar! We waren nog niet bijna dronken! Fokkin Australians and their overobsessed rule-obeying culture! Woensdagochtend namen we afscheid van onze 2 vrienden en tevens van ons ‘huis'. Bijna 4 maanden hadden we in deze auto gewoond en zowel Herman als Derek kenden we bijna 2.5 maanden, dus het was erg raar om afscheid van hen te nemen. We hadden gewoon een beetje een raar gevoel in onze buik.... Toen we ze uitgezwaaid hadden liepen we terug naar Daniel's appartement omdat we daar op internet konden om onze vlucht naar Hong Kong te boeken. We hadden inmiddels besloten dat Hong Kong de beste bestemming zou zijn. Bangkok waren we al geweest en Hong Kong nog niet, dus dan was de keuze niet meer zo moeilijk toch?
Josine zei ineens: waarom blijven we niet hier? Relax, een beetje surfen en een klein beetje werken hier in Sydney?
Wat zeg je nou?! ? Rob zag dit sowieso al zitten, dus die had er gelijk oren na. Ok........ laten we dan eerst maar even door de stad slenteren en deze nieuw gedachte laten bezinken... we namen de ferry naar de stad en hadden het ondertussen over het idee om hier in Manly een kamer/appartement te gaan zoeken. Waarom niet? Klonk goed! De zomer stond voor de deur, lekker veel surfen en goedkope sushi eten! Zo! Daar waren we dan: Een paar maanden terug wilden we nog naar Nieuw-Zeeland, een paar weken terug gingen we nog een zeilboot kopen(ow wacht... dat hebben we jullie nooit verteld... naja..lang verhaal, maken jullie je maar niet druk oudertjes, dat plan is inmiddels afgelast), een paar dagen terug was dit idee passe en gingen we ineens een vlucht naar huis boeken! En nu we bijna op het punt stonden dit daadwerkelijk te doen, wilden we ineens hier voor een appartement gaan kijken!! Hoezo wispelturig?? Het moest niet gekker worden!
Nou goed, we hebben dus besloten te blijven en hebben dus inmiddels een appartementje en baantje gevonden hierzo en genieten verder van het weer en de golven. Ja, we zitten hier nog wel eventjes!

9 reacties | Reageer

Australië; Roadtrip van Darwin tot Melbourne

Hallo vrinden en familie. Hoe is het met jullie? Iedereen al lekker op vakantie geweest? Wij hebben onze reis ook weer voortgezet dus hebben we eindelijk weer wat om over te schrijven en hebben weer wat mooie foto's om met jullie te delen!

Na 3 maanden in Darwin te hebben gezeten, waar we beide niet echt helemaal happy waren( al waren de laatste weken wel een stuk leuker) zijn we eindelijk, na wel 8 weken gewerkt te hebben, weer aan het reizen! Onze laatste 2 dagen op de camping waren top. Een mooi afscheidsfeestje en de dag erna namen de eigenaar en zijn zoontje ons mee op een speedboat en heeft iedereen retesnelle ritjes gehad op een rubberen 2-persoonsband! Supervet!

Maandag 1 augustus waren we vroeg uit de veren om alle afwas te doen, de boodschappen te sorteren en de auto in te pakken. Toen we halverwege waren zei Derek opeens: Change of plans, I'm not coming with you guys.... Hij kon nog goed geld verdienen in 2 weken en besloot daarom 2 weken later naar Adelaide te vliegen om vanaf daar met ons verder te reizen. Begrijpelijk dus....

Rond 10.30 waren we klaar om te gaan. Uiteindelijk was onze auto helemaal volgepropt! We vroegen ons af hoe we Derek er 2 weken later bij konden krijgen, maar dat gingen we dan wel weer zien.
We waren dus met Herman(Italiaan) en wij in onze auto en daarnaast gingen ook Caroline(Belgie) en een vriend van haar, Chris(Duitsland), mee.. We zouden samen onze roadtrip beginnen en dan bij Tennant Creek opsplitsen. Wij door naar het zuiden, zij richting het oosten.
De eerste week hebben we Litchfield National Park (nogmaals) bezocht, lekker gebadderd in een natural hotspring gegaan en gekanoed door het schitterende Katherine Gorge National Park. Naast onze stops natuurlijk veel kilometers gemaakt. Ongelooflijke afstanden hier! Van Darwin naar Adelaide is ruim 3000km en de gehele rit is bijna hetzelfde! Aan beide kanten van de weg woestijn! Je kunt uren rijden en helemaal niets zien! Zo nu en dan kom je een dorpje tegen, maar sommige van die dorpjes bestaan uit 10-50 mensen! Zo'n dorpje noem je pas een gat!
De weg strekt zich voor je uit totdat het einde ervan verdwijnt/samenvoegt met de lucht. Een soort oase/fata morgana lijkt zich op de weg te manifesteren. Normaal gesproken is de outback rood/oranje maar door uitzonderlijk veel regenval was ie nu groen. Blijkbaar heel bijzonder. Wij vonden het persoonlijk wel jammer....
Aan de Stuart Highway, de weg die dwars door Australië loopt zijn er om de zoveel km rest-area's met toiletten waar we konden overnachten.

Vrijdag 5 augustus namen we afscheid van Chris en Caroline en reden wij door naar het zuiden. Precies rond zonsondergang kwamen we aan bij de Devils Marbles, grote ronde rotsen die op onmogelijke wijze toch blijven liggen waar ze liggen. Hier Herman's tentje opgezet en onze auto weer klaargemaakt en een lekker maaltje bereidt. Tijdens het eten liep er nog een dingo op nog geen 2 meter afstand van ons! De volgende ochtend vroeg opgestaan om de zonsondergang te zien, daarna stapten we weer in de auto. We reden naar Alice Springs, in het midden van de Outback. Voordat we hier waren kwamen we ook nog voorbij Wycliff Well, een UFO-spotplaats in de Outback. In Alice Springs nog een heuvel opgereden en een overzicht van de stad gehad. Ongelooflijk eigenlijk. Zelfs na 1400km rijden was de grootste stad waar we waren geweest slechts zo'n 30.000 inwoners! Zo'n ontzettend groot land en zo ongelooflijk weinig inwoners!
Zondag doorgereden naar Uluru, The Ayers Rock, waar we rond 14.00 waren. Toch wel een erg indrukwekkend gezicht! En veel groter dan we ons voorgesteld hadden. Josine had al een paar dagen last van haar enkel en liep al aardig mank dus die ging niet mee naar boven. Herman stelde voor de berg met blote voeten te beklimmen. Rob ging het wel proberen zonder schoenen. Na een steile wandeling/klim naar boven, zo'n 10 minuten onderweg, waren de eerste nieuw-gevormde blaren op de bal van Rob's voeten al gescheurd. Vrij pijnlijk, maar gewoon verder gegaan. We waren nu toch al zo ver. Echter, achteraf zou blijken dat we nu pas op 25% waren. Het klimmen/lopen werd steeds pijnlijker, maar na zo'n 1.5 uur de top bereikt. Gaaf!
De terugweg was echter helemaal een hel. Wederom 1.5 uur, maar de hakken waarop Rob had geprobeerd te lopen op de heenweg om de opengescheurde bal van de voet te ontwijken, waren nu ook voorzien van een megagrote blaar. Hakken pijn, bal van voet nog pijnlijker... Wat een dom idee, haha! Naja.... We hebben het wel gedaan. Mount Uluru, The Ayers Rock, het Icoon van de Outback in Australie, met bloten voeten beklommen. Dat zou de rest van de week nog pijn gaan doen!
Tijdens de zonsondergang gekeken hoe de rots van kleur veranderde en wat mooie foto's geklikt, daarna 100km teruggereden naar Curtin Springs waar Herman een gratis campsite wist met warme douches! Heerlijk! Onderweg staken er nog een 6-tal kamelen op hun dooie akkertje de weg over en ook zagen we een Kangaroo de weg over springen. Dat was de eerste wilde, levende kangaroo die we gezien hadden hier in Australië! Gedurende de rit helaas al wel genoeg dode kangaroo's en wallibi's (kleine kangaroo) op de weg zien liggen. Ze liggen werkelijk om de zoveel kilometer..... We hebben zelfs 2 dode kamelen gezien.... Zo naar...en het is zo gemakkelijk te voorkomen: gewoon niet in het donker rijden!
We zouden de dag erna eigenlijk naar Kings Canyon gaan, maar dat was heen en terug 500km rijden en gezien 2 van de 3 mensen mank liepen had het weinig zin...
We reden dus weer verder en staken rond 14.00 de South Australia Border over. De outback van SA was nog leger dan de Outback verder naar het noorden. Onze eerste stop in SA, behalve om te slapen dan, was in Cooper Pedy. Dit plaatsje is ontstaan in 1973 toen de eerste opal ontdekt werd. Deze steen, groen/rose/blauw/geel, bevindt zich zo'n 5 meter onder de grond en is vrij waardevol. De gehele omgeving van het dorpje zag eruit als een verzameling van reuzenmolhopen. In het stadje zelf waren veel huizen ondergronds vanwege de enorme hitte in de zomer. Ja, zomer! Na 3 maanden Darwin waar ze enkel een wet- en dryseason hadden(en onze laatste landen in Azië ook trouwens) hadden we nu weer te maken met 4 seizoenen. En het is hier winter nu!
Een beetje rondgekeken in Cooper Pedy en even naar de supermarkt geweest. Daarna reden we door en hebben we bij een rest-area geslapen. Het was goed koud hier! Brrrr...
De dag erna reden we naar Wilpena, in het Flinders Range National Park. Er was een relaxte camping. Het kostte ons bijna een tientje p.p., maar we konden wel onze was doen en ze hadden er heerlijk hete douches!
De volgende dag de was gedaan, veel en lang gedouched, en lekker geluierd en de dag daarna een wandeling gemaakt naar Wilpena Pound. Na ruim een uur wandelen kwamen we aan bij een uitkijkpunt, maar dat viel eigenlijk vies tegen. Teruggewandeld en de auto ingestapt. Met de auto nog een scenic drive gedaan dat veel mooier was dan onze wandeling. Na deze rit reden we door naar Clare Valley, een van de vele wijngebieden die SA rijk is. We passeerden het dorpje Clare en reden door richting Mintaro. We moesten een plek vinden om te slapen en toen we een bosweg insloegen vonden we al snel een plekje waar we konden wildkamperen. 's Ochtends onze spullen ingepakt en in Mintaro op een parkeerplaats ontbijt gemaakt en een boekje gelezen. Daarna een beetje rondgereden door de vallei. Overal wijngaarden! Werkelijk overal!! We hadden een strakblauwe lucht en het uitzicht was schitterend. We zagen een grote fabriek en besloten daar te stoppen voor een tour. Het bleek Taylor's Wines te zijn, wat de grootste wijnmaker van Clare Valley is. Hier hebben we met z'n 2en een tour gedaan en lekker wijntjes geproefd. Rond 14.00 reden we verder richting Adelaide. Derek had inmiddels laten weten dat ie de 18e een vlucht kon nemen, maar dan zouden we erg lang op hem moeten wachten. Daarom afgesproken dat ie de 20e naar Melbourne vloog en dan zagen we m daar. Adelaide had 1.17 miljoen inwoners maar het centrum was erg klein. Het centrum had de sfeer van een stad, maar alles eromheen leek erg op Darwin. Wel waren er veel oude Engelse gebouwen. Deze waren we ook al veel tegengekomen in de dorpjes eerder deze dag en de dag ervoor. We reden door de stad en na veel zoeken vonden we uiteindelijk een plek om te wildkamperen een aantal km buiten Adelaide. Wat misten we de rest-area's in de Outback!

De volgende ochtend regende het. We wilden eigenlijk een dagje Adelaide doen, maar met die regen hadden we daar geen zin in. Kamperen en regen was ook geen goede combinatie! We waren blij dat we niet meer in Darwin waren, maar het weer daar hadden we voor lief genomen en nu het regende werden we herinnerd hoe ellendig regen ook alweer kon zijn! Zeker wanneer je met 3 man in 1 stationwagon reist! Adelaide leek ons niet enorm boeiend, dus niet te lang getreurd en weer ons pad vervolgd richting Melbourne. Dit was nog zo'n 750km, en we hoefden er pas de 20e te zijn, dus konden we rustig aan doen. Rond 16.30 kwamen we aan in Robe, een klein strandplaatsje van zo'n 1100 man.
‘s Avonds besloten we een biertje te doen bij een restaurant/café. 1 of 2 dachten we.... Uiteindelijk gingen we alledrie katjelam weg daar, zo'n 5-6 uur later. Een paar rondjes bier en een paar flessen mouserende wijn...het was erg gezellig! Samen met 2 Australiërs daar gedronken en gelachen. Uiteindelijk kwam er ook nog een Italiaan, maar die was moeilijk irritant! Als eten hadden we enkel 2 schaaltjes friet en 1 broodje worst gedeeld.
De volgende dag kwam langzaam op gang en was weer een behoorlijk grauwe, natte en winderige dag. Om 14.30 besloten we alsnog te gaan rijden. Herman wilde graag een keertje in een bed slapen, want met regen in een niet-waterdichte tent slapen is behoorlijk a-relax. We keken even in de Lonely Planet en bedachten dat Warrnambool wel eens een leuk plekje kon zijn. Het was wel nog 315km rijden en het was al laat, maar dan kon Herman in een bed slapen en wij konden voor half-tarief op de parkeerplaats slapen, maar wel van alle faciliteiten gebruik maken. De gehele dag regende het, dus weinig van de omgeving gezien. Rijden in het donker was trouwens echt niet prettig, dus dat gingen we hierna ook niet meer doen. Rond 20.00 hadden we het Beach Backpackers Hostel gevonden. Lekker binnen, warm, droog, op de bank gezeten en tv gekeken. Als avondeten 3 pizza's gehaald. Wel weer even lekker om ergens binnen te zitten! Zeker met dit weer.
Warrnambool was een stadje van zo'n 25.000 inwoners en had erg veel mooie koloniale gebouwen, daarnaast kon je er surfen, maar daar was het helaas niet het goede seizoen voor. Waar het gelukkig wel het goed seizoen voor was, was het volgende: whale watching!
De volgende ochtend werden we op tijd wakker en schudde onze auto aardig op en neer door de harde wind. Enkele uren later klaarde het gelukkig op en reden we naar het strand om de ‘Southern Right Whales'' te spotten. Een mooi strand met schitterende golven. We waren er nog geen 5 minuten en ja hoor! Daar zwom een moeder en haar kalf! Gaaf! Het was wel ver weg, en een groot gedeelte van de tijd zagen we enkel 2 grote vlekken, maar zo nu en dan speelden ze met elkaar en sloegen ze hun vinnen op het water en kwamen hun hoofden en staarten boven water. Daarna nog even door de stad gewandeld en voor de rest geluierd in het hostel.
Donderdag 18 augustus vervolgde we weer ons pad. We waren aangekomen bij de Great Ocean Road! De eerst stop was ‘The Bay of Islands'. Erg gave rotsformaties! Daarna bij nog 2 andere sites gestopt alvorens we bij ‘The 12 Apostels' kwamen, wat de bekendste rotsformaties zijn. Wat een schitterend gezicht!! Hier mooie foto's geschoten en nog op het strand gewandeld. 's Avonds wild gekampeerd op 1 van de parkeerplaatsen. Het regende en Herman's tent was niet waterdicht dus hebben we met zn 3-en in de auto geslapen. Rob en Herman op de voorstoelen en Josine op de achterbank. 's Ochtends nog een keer de 12 Apostels bekeken met de zon in de rug i.p.v. in ons gezicht.
We reden verder over de Great Ocean Road. Een prachtige weg met aan de ene kant groene heuvels en aan de andere kant de oceaan. We stopten voor een ontbijtje in een roadhouse, waar de rode en groene papegaaien/parkieten in de bomen zaten en reden daarna naar het Otway National Park. Je kon rondwandelen over bruggen van zo'n 25 meter hoog door dit regenwoud. We hadden niet verwacht dat je hier in een keer zo'n jungle zou aantreffen, maar het was een mooi regenwoud.
Daarna reden we door richting Cape Otway waar je koala's zou kunnen zien, simpelweg luierend in de bomen langs de weg. We hoopten er een paar te zien, en al snel bleek dit geen probleem. Ze zaten overal! We hebben er wel 20 gezien! Sommige zaten erg hoog maar opeen gegeven moment vonden we er een paar op slechts 2 meter boven ons. Leuke beesten!
We vervolgden ons weg weer. Wat een schitterende weg voor met de motor zou dit zijn zeg! Heerlijke kronkelweggetjes en een geweldig uitzicht aan beide kanten van de weg.
We vonden weer een mooi plekje om te wildkamperen en Herman sliep wederom bij ons in de auto. Ditmaal hadden we wel alle spullen buiten onder het zeil gezet en sliepen wij gewoon in ons bed en Herman op de voorstoelen. Ging prima eigenlijk!
Zaterdag 20 augustus zouden we Derek om 12.10 op gaan halen van het vliegveld in Melbourne. Om iets over 9.00 kregen we echter een sms van hem.... Hij had z'n vlucht gemist!! Sukkel! Hoe kun je die nou missen?! Het vliegveld in Darwin is 15 min rijden en er is nooit file ofzo in Darwin! Hij had echter al snel geregeld dat ie de volgende dag zou vliegen, dus we zouden hem zondag om 23.30 gaan zien.
Het was eindelijk eens schitterend weer deze dag dus hebben we lekker rustig aan gedaan en gechilled bij een strandje in Torquay. Daarna wild gekampeerd aan een meertje in een dorpje genaamd Barwonheads. Ditmaal sliep Herman weer in zijn tent.
Zondag reden we naar Melbourne, maar meer daarover in ons volgende verhaal. Foto's volgen snel!
No Worries!

10 reacties | Reageer

Australië; NT, Darwin.

G'day mates! Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat we een verhaal op de site hebben gezet.  Ruim 2 maanden dachten we... dus waar waren we gebleven? Darwin, allebei aan het werk en aan het sparen. Naast het luxe Char-restaurant werkte Josine nog bij bij een restaurantje vlakbij onze bootwerf en Rob vond later ook een 2^e baantje bij het cafe in het museum. Na een week of 8 hebben we vorige week zondag allebei onze laatste dag gewerkt en zijn we nu weer heerlijk werkeloos! Ons leven op de campsite/bootwerf gaat zo zijn gangetje, mensen komen en gaan en wij zitten nu ook in ons laatste weekje hier. De sfeer is goed verbeterd, want er zijn bijna geen Fransen meer! Een paar leuke mensen bijgekomen dus we hebben ons prima vermaakt.

We zijn tussendoor ook nog bij het Litchfield National Park geweest en hebben lekker gezwommen bij de watervallen en een beetje door de rimboe gelopen.  Weinig over te melden maar we hebben weer een paar foto'tjes! Lekker ontspannen hier.

Zo'n 2 weken geleden zijn we naar de Jumping Crocodile Cruise geweest. Met een boot ga je de Adelaide River op, die bezaaid is met grote zoutwaterkrokodillen.  De krokodillen komen op de boot af en vanuit de boot houdt iemand een stok met een stuk vlees eraan boven het water. De krokodil ‘springt' vervolgens uit het water om het stuk vlees te bemachtigen. Het is wellicht een klein beetje een circusattractie, maar zo dicht bij deze reusachtige reptielen kom je nergens ter wereld! Erg gaaf! Zie foto's!

Inmiddels staan we op het punt om verder te reizen. Zondag of maandag over een week gaan we dwars door de outback van Australië richting het zuiden rijden. Door het midden naar Alice Springs en Uluru en daarna door naar de zuidkust:  Adelaide. Vanuit hier de Great Ocean Road naar Melbourne en zodoende verder naar Sydney. We gaan dit keer niet alleen, we nemen 2 vrienden mee. Derek(VS) en Herman(Italie) gaan samen met ons deze roadtrip maken. Leuke gasten, dus dat gaat gezellig worden!

Ons werkende leventje in Darwin was kort maar krachtig. We hebben veel gespaard en kunnen nu weer lekker genieten! En dat gaan we zeker doen ook! De verhalen zullen vanaf nu weer wat sneller op elkaar volgen denken we.

Groeten vanuit de andere kant van de aardbol!

7 reacties | Reageer

Australië: Northern Territory; Darwin

Hallo allemaal!

Alweer een tijdje geleden dat we wat van ons hebben laten horen, maar we maken ook wat minder mee de laatste tijd. We zitten vanaf 29 april in Australië en wel in Darwin, de grootste stad van de Northern Territory. Toch telt de stad slechts zo'n 70.000 mensen! Heel Australië is zo'n beetje de zelfde grootte als Europa, maar er wonen maar 22 miljoen mensen! Dunbevolkt hier dus.
Azie is echt helemaal super geweest en we hebben er ontzettend van genoten! De laatste dagen/weken in Azie waardeer je sommige dingen van minder omdat je er al zo lang bent, maar als we er nu weer aan terug denken, zien we weer hoe ontzettend gaaf het was.  Maar.. aan al het goede (en goedkope) komt een einde, en nu kijken we weer uit naar een nieuw avontuur!
Ons plan was om hier een busje te kopen en dan naar de oostkust te rijden. Lekker te surfen, wat natuur te bewonderen en te gewoon chillen. Als we op een gegeven moment een leuke plaats hadden gevonden wilden we werk gaan zoeken... Deze plannen zijn inmiddels heel anders verlopen.

Nadat we meerdere busjes en auto's hebben gezien en getest kwamen we tot de conclusie dat een bus te duur was voor ons. De aanschaf is duur en je wist natuurlijk nooit hoelang het zou duren voordat er wat kapot zou zijn. Uiteindelijk bij een garage een stationwagen gekocht, die ook nog even helemaal nagekeken en geserviced is. We hebben het over een Holden Commodore uit 1996(opel vectra, maar dan een tikkie anders dan in Europa) met een niet te missen v6 motor met 3.8 liter inhoud met 220 pk, en achterwielaandrijving!!! Yep, dat wil wel, maar dat zuipt ook als je gas geeft! We rijden daarom altijd als een stelletje bejaarden. Ook hebben we airco en dat heb je nodig ook hier! En.... Cruise control! Zeker wel fijn als we 1000km rechte weg voor ons hebben met geen enkel ander verkeer!

De eerste paar dagen sliepen we in hostels, maar dat was ongelooflijk duur: 26 dollar per nacht!! Gelukkig hadden we 6 dagen later de auto gekocht en konden we de eerste 3 dagen in ‘de Shed' slapen zoals de garage ook wel genoemd werd. Er bleven door de jaren heen altijd veel backpackers slapen terwijl hun busje of stationwagen gefixed werd door hen. Een heel relaxe en gastvrije plek om te verblijven maar na 3 dagen vonden we het tijd om iets anders te zoeken. Je was wel telkens aan het rondhangen op de werkplaats terwijl andere mensen hard aan het werk waren en dat is ook niet alles. Een van de mechanics, een belg genaamd Damien, stond zo'n 5 km buiten het centrum op een bootwerf en hij had geregeld dat wij daar ook konden staan. Kosten? 25 dollar per week! Voor ons samen! Dat is bijna gratis dus! Erg mazzel hiermee, want een hoop backpackers(en die zijn er veel hier!!) slapen in hun auto ergens op straat en douchen bij openbare douches(of betalen 25-30 p.p. per nacht in een hostel) Heel grappige omgeving ook weer, deze bootwerf! Overal boten en een klein grasveldje waar een stuk of 6 busjes staan met backpackers. Een klein groepje dus. Gezellig, maar wel vervelend dat het allemaal Franstalige lui zijn. Die hebben namelijk erg de neiging om gewoon hartstikke asociaal de hele avond frans te lullen ook al weten ze dat wij dat niet kunnen verstaan. Soms corrigeren ze zichzelf wel en spreken ze even engels, maar binnen no-time gaan ze weer over op frans. Hun engels is, op 1 of 2 mensen na, ook bar slechts, dus we begrijpen het wel, maar het is wel erg vervelend...Naja.. inmiddels vertrekken er een paar en hebben wij 3 niet-fransen uitgenodigd om de nationaliteiten wat op balans te brengen. Die fransen hangen alleen maar met andere fransen! Wel allemaal aardige lui hoor, maar als ze met 10 samen zijn, dan is er voor ons weinig aan...

Owja... en nog iets waar we achter zijn gekomen: Al die fransen jatten uit de supermarkt! Niet normaal! Elke dag! Hele broekzakken laden ze vol en ze stoppen dingen onder hun shirt. Ze waren zelfs verbaasd dat wij het niet deden! Ze zeiden dat wij slechts de 2^e mensen waren die ze waren tegengekomen die niet stalen. Bizar toch? !(of zijn wij nu zulke brave burgers??)
Het bleef ook nog eens niet alleen bij de supermarkt. Bij Bunnings, een grote bouwmarkt, hadden een Fransoos en een Belg zelfs 3 dagen achter elkaar zaklampen lopen jatten. Eerst een kleintje, toen een grotere en daarna een megagroot ding van 40 dollar. Te schandalig voor woorden. En zij vinden het allemaal maar doodnormaal....
Dus, opgelet mensen, als jullie Fransozen in de supermarkten in NL zien rondlopen: hou ze in de gaten!!!!

Onze auto hebben we inmiddels helemaal ingericht en we hebben nu een groot en comfortabel bed in onze auto en een hoop kook-gerei en meer campingartikelen. Het is iets meer gedoe als met een bus, want tja.. er is toch echt minder ruimte, maar het is erg goed te doen. Het kost elke avond alleen even wat tijd om de dozen van het bed te halen en die op de voorstoelen te zetten. Maar voorlopig staan we hier op de bootwerf en kunnen we alle dozen en onze tafel en stoelen gewoon permanent buiten laten staan. Niets te klagen dus.

Inmiddels hadden we ook besloten dat we het beste hier in Darwin voor een baantje konden kijken, want schijnbaar krijg je hier het meeste betaald en is het op dit moment het begin van het droge seizoen en dus een goede tijd om een baan te bemachtigen. Aan de oostkust van Australië regent het en in Sydney en verder naar het zuiden is het winter. Geen reden om daar naartoe te gaan dus.
Bij zo'n 25 restaurantjes en koffiezaakjes onze cv achtergelaten, maar weinig reacties...Gelukkig uiteindelijk toch nog geluk gehad en midden in de stad een baantje gevonden bij Char restaurant.  (veel banen, maar nog meer backpackers wat het vinden van een baantje moeilijker maakte dan gedacht) Uitgeroepen tot het beste restaurant van de Northern Territory en een behoorlijk sjieke zaak.  Josine had er 2 dagen gewerkt en had daarna geregeld dat Rob er ook kon werken. Inmiddels zijn we hier net begonnen en moeten we dus maar kijken hoe het ons gaat bevallen, maar de verdiensten zijn in ieder geval goed: ruim 20 dollar per uur!
Josine is daarnaast nog gebeld door een ander restaurant en heeft daar inmiddels ook al 2 keer gewerkt. Rob heeft nog wat in te halen dus! Josine 2 baantjes en Rob maar 1 en daarvoor had Josine al een paar keer schoongemaakt voor de eigenaren van de bootwerf en daar goed geld voor gevangen.
Het is wel even wennen, want het was 9 maanden geleden dat arbeid verricht hadden!!

Het idee is nu dus om hier in Darwin een aantal maanden te werken(totdat we het niet meer leuk vinden) en daarna met ons gespaarde geld naar de oostkust te rijden en lekker te chillen, surfen, genieten! Daarna nog naar Nieuw Zeeland, want dat schijnt toch erg mooi te zijn. Daarna? Geen idee... het kan nog steeds alle kanten op. Misschien zijn we er over 4 weken helemaal klaar mee en komen we naar huis, misschien wordt het 2012 voordat we naar huis komen. Het leventje in NL is er over een jaartje ook nog wel, maar terugvliegen naar dit gedeelte van de wereld met de vrijheid die we nu hebben... dat zal waarschijnlijk niet snel meer gebeuren.. dus genieten en doen wat we willen nu het nog kan!

Darwin is eerlijk gezegd niet Australië's allerleukste plek om te zijn, maar de verdiensten zijn goed en we kunnen voor bijna gratis overnachten en dus leven. Het is omringd door blauwe zee, de temperaturen zijn altijd tussen de 28-33 graden, het regent nooit, national parken in overvloed op 1-4 uurtjes rijden, prachtige zonsondergangen, dus dat klinkt goed toch? Het is echter wel zo, dat de stranden helemaal niets zijn en je het water niet in kunt vanwege de zeekrokodillen en de box jelly fish. Beide erg dodelijk! Overal water, maar je hebt er helemaal niets aan! Erg jammer! Kakadu National Park schijnt geweldig te zijn, maar de helft van het park is nog gesloten door het natte seizoen en verder is Australië gewoon ontzettend duur! Uit eten gaan, drankjes doen of stappen zit er dus niet of weinig in... 24 flesjes bier in de supermarkt? 40 dollar! Een fles cola? 3,5 dollar! Een zak chips? 3 dollar! De lonen zijn goed, maar alles is hier dan ook reteduur! Laat staan de prijzen in de restaurants en barren!
We hadden liever aan de oostkust gezeten(als het mooi weer zou zijn) waar we 's middags lekker aan het strand konden luieren en konden surfen, maar het is voorlopig even over met de pret en er moet geld verdiend worden! Eerst werken daarna weer genieten! Maar wees maar niet bang: we doen nog wel leuke dingen hoor! We gaan naar de sunset markets op Mindil Beach, doen een lekker bbq-tje op de gratis bbg's bij het strand, zijn naar een minimal-electro hippiefestivalletjes geweest in de rimboe en zijn naar een dragrace-strip geweest met auto's zo snel dat geloof je gewoon niet!
Verder zitten we 's avonds vaak op de camping een beetje te kletsen met iedereen, maar dat zal vanaf nu ook een stuk minder gaan worden, als we straks veel moeten werken!

Australië, van wat we er nu van hebben gezien, is heel anders dan Europa. Wel westers, maar heel anders. Alles hier is formaat bouwmarkt. Overal enorme winkels. En alles ligt buiten het centrum. We zijn nog nooit in de VS geweest, maar het moet hier wel veel op lijken! Een echte auto-cultuur hier en ook zeker een echte outdoor-cultuur. In elke winkel kun je wel kampeerspullen en bbq's kopen! En bij de ingang van de bouwmarkten kun je bijna altijd wel een gebarbequede worst op brood scoren! In de parken staan naast bankjes ook vaak bbq's die je gratis of tegen een kleine vergoeding kunt gebruiken.
Darwin is ook een apart stad(je) op zich. Op stapavonden lopen alle meisjes hier in megakorte supersleazy rokjes en jurkjes! Het lijkt Jersey's Shore(MTV-programma over een stelletjes aso's uit de VS) wel! Darwin is maar een kleine stad met een heel klein centrum, maar qua stapgelegenheden is er keuze genoeg. Helaas draaien ze overal alleen maar Top-40-muziek en we zijn er achter gekomen dat alle nieuwe muziek(van nu tot 8 maanden geleden) allemaal bagger is!!!
Tevens vind je hier de oorspronkelijke bewoners van Australië: de Aboriginals. In Darwin zijn dat echter bijna allemaal dronkenlui(maar we hebben ons er nog niet erg in verdiept). We hebben onze vinger er nog niet precies op kunnen leggen, maar elke keer als we aboriginals zien lopen zijn ze aan het schreeuwen en/of zijn ze dronken. De mensen hier in the Northen Territory zijn trouwens aardig racistisch hebben we het idee... ook de bedrijven/regering.. zo vragen ze in sollicitatieformulieren altijd of je Aboriginal bent bijv..

Nou, goed! Zo weten jullie weer een beetje hoe ons leventje verloopt in Down Under! Hoe gaat het met jullie? Goed hopen we! Tot de volgende keer! Dat zal wel even duren, want zoveel boeiends valt er voorlopig niet meer te melden!

Groeten!

8 reacties | Reageer

Indonesië; Bali, Java

Hallo allemaal! Hoe gaat het met iedereen? Superleuk dat iedereen nog steeds reacties stuurt(wij zouden er zelf allang klaar mee zijn, haha) We hebben begrepen dat het zonnetje ook weer lekker schijnt in de lage landen. Beter! Hierbij weer een verhaaltje van de afgelopen 3 weken. Tot mails/facebooks/skypes maar weer!

Op zondag 10 april namen we vanaf het mooie Gili de boot terug naar Bali, waar het weer meteen een stuk slechter was. Hele straten stonden blank! Bus gepakt richting Ubud waar we al snel een hotelletje hadden gevonden. De volgende ochtend kregen we een ontbijtje, wat hier in Indonesië vaak bij de kamer inbegrepen zat. Wat dat betreft was het hier echt beter als in Thailand of Maleisië. Voor hetzelfde geld had je een veel betere kamer in een mooiere omgeving met nog een ontbijtje erbij ook!  Hier in Indonesië kwamen we trouwens voor het eerst sinds Azië iets tegen wat we in NL precies hetzelfde kennen: Chinees!! FuyungHai, Babi Pangang, Koeloeluk, Loempia! We konden hier dus gewoon lekker Chinezen!

We hadden een scootertje gehuurd en gingen een beetje rondrijden door Ubud en omgeving. Eerst naar de Sacred Monkey Forest waar er echt enorm veel macaque-apen de toeristen van hun tegen-de-waarschuwingen-in-verstopte-etenswaren beroofden. Die apen hadden het gelijk door als er toch iets van eten weggestopt in een tas of jaszak zat! Daarna nog rondgereden door de rijstvelden, maar nadat het goed begon te regenen en we na een uur zeiknat waren, vonden we dat het mooi was geweest voor vandaag.

Na 2 dagen Ubud en omgeving te hebben bezocht gingen we per auto naar Lovina, onze volgende bestemming,met een hoop tussenstops.   Om 10.00 stapten we in de auto en gingen we eerst naar de Royal Family Temple in Mengwi. Daarna maakten we een stop in Marga om naar het Marganara Memorial te gaan. In Marga had in 1946 nog een puputan plaats gevonden. De plek bestond uit een monument en ontzettend veel graven. Mannen, vrouwen en kinderen in witte gewaden gooiden zichzelf kansloos in de strijd tegen de zwaarbewapende Nederlanders. De oorlog in bali en ook de rest van Indonesie duurde nog 4 jaar. In 1949 heeft Nederland, mede door aandringen van de VS, Indonesië hun onafhankelijkheid gegeven. Wij vinden het onvoorstelbaar dat de Nederlanders zoiets zo kort geleden nog hebben kunnen doen. Nederland was een jaar eerder zelf nog 5 jaar lang bezet geweest door de Duitsers. En ondanks dat je zou denken dat ze persoonlijk ervaren hebben welk leed en ellende dat met zich heeft gebracht, doen ze het zelf een jaartje later toch nog 4 jaar lang bij andere onschuldige mensen! Ook wel hypocriet is dat wijzelf(wij,Rob en Josine, in ieder geval) altijd kritiek hebben op Amerikanen of Chinezen omdat zij nooit de negatieve aspecten van hun daden zien of weten, maar bij ons is het eigenlijk niet veel anders. Iedereen leert over het grootste, triomfanteliijke VOC en alle Nederlandse kolonies, maar in de geschiedenisboeken staat niet hoeveel onschuldige mensen we daarbij, zonder genade, hebben afgeslacht. Uit de geschiedenisboeken blijkt niet(goed genoeg) dat wij gewoon moordende indringers waren die onze wil met terreur oplegden aan de plaatselijke bevolking. Terroristen zouden we dit soort mensen in de hedendaagse wereld noemen toch? Naja... in ieder geval.... Erg indrukwekkend deze gedenkplaats. Toch waren wij de enige bezoekers.....

Na deze gedenkplaats zijn we doorgereden naar Jatiluwih, waar we een geweldig uitzicht te zien kregen over de rijstvelden. Helaas regende het inmiddels hartstikke hard, dus was het zicht niet top. Even gelunched bij een warung en toen doorgereden naar Bedegul, waar we nog een tempel op het water bezocht hebben en later nog de waterval bij Gitgit. Rond 16.30 kwamen we aan bij Lovina, waar we na even zoeken accommodatie hadden gevonden. Heel relax om heel de dag een beetje te worden rondgereden en steeds overal iets te bezoeken.
 's Avonds een duik geboekt voor de volgende dag bij Bali's nr. 1 duikbestemming: Pulau Menjangan, een eilandje in het noordwesten van Bali. Het gebied is National Park en dus beschermd wat het koraal uiteraard ten goede komt.
We vertrokken rond 08.30 en gingen met 2 busjes naar het eiland, wat zo'n 1.5 uur rijden was. We deelden onze bus met een stel, Sol en John(Spanje en Kanarische Eilanden) en hebben daar gezellig mee gekletst.  We stapten het bootje in en waren zo'n 25 minuten later bij het eiland. We gingen het water in op dezelfde plek als waar iedereen aan het snorkelen was alleen stond er een goede stroming waardoor we een heel stuk verder pas weer boven zouden komen. Het zicht onderwater was deze dag helaas niet top, maar het koraal was hier wel prachtig. Heel veel verschillende harde en zachte koralen en na het ondiepe stuk was er opeens een hele ‘drop' en had je dus een muur van koraal. Erg gaaf als je van onder naar boven keek langs deze muur. Heel veel verschillende kleine visjes gezien, maar helaas geen zeeschildpadden of manta's. De 2^e duik was het zicht ietsje beter, maar dat kwam vooral omdat we iets minder diep waren. De eerste duik voornamelijk rond de 21 meter en de 2^e duik vooral rond 16 meter. Minder diep vonden we zelf ook beter, omdat je dan veel meer kleuren ziet. Werkelijk prachtig dit koraal! Josine had ook in de verte nog een haai gezien, maar helaas kwam deze niet dichtbij genoeg om m goed te kunnen zien. Toen ze Rob's aandacht eindelijk had, was de haai alweer weg. Wel even spannend dus!
Rond 18.00 waren we terug bij onze bungalow en hebben we nog even gechilld. We zaten kennelijk vlakbij een karaokebar waar de meest ongetalenteerde dronkenlui hun zangkunsten vertoonden tot diep in de nacht. Het klonk alsof het bij de buren was! Heel irritant!

De volgende dag scheen de zon lekker dus liepen we naar het strand. We waren onze bungalow nog niet uit of er werd gelijk vanuit alle hoeken van de straat naar ons geroepen: need transport? Want to buy sarong? Cheap cheap! Want to go snorkeling? Tomorrow dolphins? Jezus!! Niet normaal hier! Niet alleen de mensen waar je vlak voorbij loopt maar ook mensen 20-30 meter verderop die naar je schreeuwen. De Balinezen zijn echt heel erg wat dat betreft en dat begint na 2.5 week ons toch wel de keel uit te hangen. Je kunt werkelijk geen stap zetten zonder dat iedereen wat van je wilt. Ook als je op zoek gaat naar een bungalow of een bemo dan lopen er mensen met je mee en blijven ze je volgen. Niet omdat ze je willen helpen, maar zodat ze commissie krijgen of snel een prijs af kunnen spreken zodat wij meer betalen en zij zo een beetje krijgen. Het was hier in Lovina nog niet echt heel druk, dus de volle aandacht van werkelijk elke local die wakker was ging naar ons toe. Aaarghhh!! Er is dan inmiddels ook een flink verstoorde relatie tussen local en toerist hier, lijkt ons. Alle toeristen hebben een hekel aan al die opdringerige Balinezen en alle Balinezen hebben een hekel aan die arrogante toeristen die alle locals negeren. Een verstoorde wisselwerking die waarschijnlijk altijd in stand zal blijven.... Erg jammer...En het is nergens voor nodig, want van alle Aziatische landen hebben de dit eigenlijk alleen in Vietnam en hier meegemaakt en het verpest echt de sfeer.

Toen we ontsnapt waren van de meeste verkopers kwamen we op het zwart-vulkanische strand. Het lag hier helaas vol met afval dus hadden we weinig zin om hier te gaan liggen. Toen besloten we dat we het hier in Lovina eigenlijk maar helemaal niets vonden en dat we uit gingen checken en naar het postkantoor in Singaraja gingen om onze souvenirs te versturen en een bus te boeken naar Semarang. 's Avonds de familie in de Semarang gebeld om te vertellen wanneer we zouden arriveren. Daarna nog lui naar Aziatische tv zitten kijken. Er waren alleen maar Aziatische programma's op en we verbaasden ons er weer over hoe bagger slecht dat ook weer was! Maakt niet uit of je in China, Vietnam, Thailand of Indonesië bent. Het is allemaal te slecht voor woorden!! Ongelooflijk! We hebben een stukje gefilmd en dat zetten we zo ook op de site! En wat jullie zien is regel, geen uitzondering!

De dag erna waren we klaar om Bali te verlaten en Java te gaan zien. We stapten op het minibusje richting de ferry naar Java en waren blij toen we er waren. De man reed behoorlijk wild dus we waren blij dat we over gingen stappen op een grote touringbus. FOUT!!! De touringbus was veel, maar dan ook veeeeeel erger!! De bus zelf was helemaal luxe, met meer beenruimte dan we ooit op een bus gezien hebben en we kregen zelf een kussentje en een dekentje. Maar reken er maar op dat je geen oog dicht deed. De chauffeur was een suïcidale maniak! Alles, maar dan ook alles moest ingehaald worden! Alles reed te langzaam voor de beste man en hij reed elke scooter letterlijk van de weg tijdens zijn onophoudelijke inhaalmanoeuvres. Hier in Indonesië geldt de wet van de sterkste, ofja.. de grootste dan. De bussen zijn groot en snel en zij hebben dus op alles voorrang. Alles moet wijken voor hen, en al helemaal scootertjes. Zij kunnen simpelweg kiezen: óf aan de kant óf overhoop gereden worden. Bumperkleven bij andere auto's, rijen met auto's en vrachtwagens rakelings inhalen ongeacht of er ruimte voor was, scooters afsnijden... noem maar op! En dat alles met een ROTvaart!! Ongelooflijk! Wat een idioot! We hebben nog nooit in een touringbus een gordel omgehad, maar hier was het het eerste wat we deden.  We zijn er nog steeds verbaasd over dat ie nergens tegen aan is gereden.  

Om 06.00 lokale tijd(1 uurtje vroeger) kwamen we aan in Semarang. We vonden het uiteraard nog veel te vroeg om bij tante Kien aan te bellen, dus hebben we eerst in de McDonalds even op internet gezeten en zijn pas om 10.00 daarnaartoe gegaan.
Betsy, de dochter van tante Kien ontmoet, en later ook tante Kien zelf en Ron, een andere zoon van haar. Met tante Kien en Betsy gelunched in een mooi restaurant en daarna nog naar een Chinese tempel gegaan. Daarna werd ons verteld dat Tante Pauline ons verwachtte en dat we daar gingen logeren. Tante Pauline woonde 2 deuren verderop.  Zowel tante Kien als tante Pauline heeft ‘servants' in dienst.  We voelden de koloniaal al in ons naar boven komen, haha! Nee geintje, we vinden het zelf toch een beetje gênant, maar zo gaat het hier gewoon.
's Avonds met Tante Kien en Betsy en Tante Pauline  naar een Chinees restaurant gegaan. Daar gingen we aan een enorme tafel zitten die voor zo'n 20 man was ingedekt. Beetje vreemd dachten we, maar al snel bleek dat de hele familie zou komen. Lily(dochter van tante Pauline) en haar man Tanki met hun kinderen en nog zonen en dochters van Tante Kien. We hebben niet met iedereen gesproken en weten eerlijk gezegd ook niet meer van iedereen de naam, maar het was wel erg leuk. Het is toch een apart gewaarwording zo met 20 onbekende familieleden aan tafel. Het is familie, maar het zijn toch onbekenden, het zijn onbekenden, maar toch ook geen vreemden. Snap je?
De hele avond werden er 3 verschillende talen gesproken aan tafel dus er was altijd wel iemand die het gesprek niet kon volgen. Tante Kien, Tante Pauline en haar dochter Lily spreken Nederlands, de meeste andere spreken Engels en onderling spreken ze natuurlijk Indonesisch.

De volgende dag kregen we ontbijt bij Lily en Tanki. Boterhammen met hagelslag! Lekker! We kwamen aan de praat met Eunice, een vriendin van Lily. Al snel ging het over god en Rob was zo stom om te vragen waar de kerk zat, zodat we misschien het gebouw konden bekijken(indien het een mooie oude kerk zou zijn). Dat vatte deze vrouw op als toestemming om ons lastig te vallen met haar godsdienst. Zoals wel meerdere strenggelovigen had Eunice de vervelende eigenschap om ons van haar geloof te proberen te overtuigen. Ook al zeiden we dat we bewust niet gelovig waren en daarom ook niet uit haar bijbel wilde lezen, waren we uiteindelijk toch een soort van verplicht een stukje te lezen en uiteindelijk deed ze ook een gebed voor/met ons. Heel vervelend vonden we dit, en we hebben deze vrouw dan ook meteen ontweken de rest van de dagen.  Wij hebben er respect voor als je gelooft maar heb dan ook respect voor ons als we dat niet doen. En ga ons dan niet een stukje laten lezen uit de bijbel waarin staat dat ongelovigen(wij dus) aan hun einde zullen komen, want feitelijk gezien is dat eigenlijk enorm brutaal. Maar... respect moet in dit soort situaties en bij dit soort mensen altijd vanuit de ongelovige komen, omdat op een of andere manier het toch verwacht wordt dat je dit gedrag van opdringerige gelovigen tot een bepaalde maat maar moet accepteren. Naja.. dat deden we dan ook maar. Toen we eindelijk kans zagen deze vrouw te ontvluchten zijn we naar de stad gegaan. Iedereen wilde ons gelijk een chauffeur meegeven, maar we gaven aan dat we liever zelf een beetje rond gingen wandelen. Ze vroegen gelijk of we dan wel wisten waar we naar toe moesten en of we niet zouden verdwalen! Haha.. nee... we redden ons wel hoor! Uiteindelijk hebben ze ons toch afgezet bij een gebouw waar we wilde zijn en dat was prima, want dat scheelde toch een eind lopen in de Indonesisch hitte. Een beetje de stad verkend en tijdens een theetje op straat nog aan de praat geraakt met een Indonesische man. Al snel bleek dat de moeder van de man ‘van Wetering' heette en de man dus gewoon Nederlands sprak! Dat is makkelijk zeg! In een winkelcentrum werden we, celibrities als we natuurlijk zijn, nog geïnterviewd door een aantal middelbare school meisjes. Blanken zagen ze hier niet veel!
Daarna doorgelopen naar het historische centrum waar nog erg veel Nederlandse invloed te zien is. Helaas, echter,  is alles in erg, erg slechte staat. Echt zonde!

We zaten propvol ,van al het eten want ons constant werd toegestopt, toen we naar bed gingen en waren behoorlijk moe. Om 08.45 werd er echter alweer op de deur geklopt. Tante Pauline vroeg of we kwamen. We gingen deze dag namelijk naar haar bungalow in een dorpje een uurtje rijden van Semarang. Samen met Tante Kien, een chauffeur, én een bediende gingen we op pad. Eerst nog even een stuk martabak genomen wat Tante Pauline nog overhad van gisteren. Niet veel later stopten we bij een eettentje voor een soto sapi. Een soort rijstesoep met rundvlees. Daarnaast nog lekker saté, tempé en een soort aardappelbal. We zaten helemaal vol, maar toen we weer in de auto zaten stopten we 5 minuten later bij Roti Pauline(bakkerij) en daar werden niet 1 of 2 koekjes of gebakjes gehaald. Nee, daar werden gelijk dozen met kaasstengels, gebakjes, en een soort loempia's gehaald! We kregen het bijna niet meer weg, maar we wilden ook niet onbeleefd zijn dus hebben we nog maar wat naar binnen gepropt. Na even rijden kwamen we aan bij de bungalow. De bungalow bleek eerder een villa dan een bungalow met een enorme kamer met een stuk of 6 bankstellen erin en 6 slaapkamers! Een enorm stuk grond erbij waar bananenbomen, casavebomen, papayabomen en mandarijnenbomen groeiden. We gingen buiten op de veranda zitten en binnen 10 minuten kwam de bediende aan met een zak vol tahu. Ja hoor! Nog meer eten! We lachten ons kapot! Op de terugweg vroeg ze of we Chinees of Indonesisch wilden eten, maar we gaven aan dat we echt propjevol zaten dus dat het voor ons ECHT niet hoefde. Echter... een kwartiertje later stopte we bij een eettentje genaamd Cobra, waar de 2 tantes wekelijks komen. We bestelden Nasi Liwet en ondanks dat Josine nogmaals duidelijk aangaf dat ze echt niet wilde, kreeg ze toch een bord voor haar neus! We hadden het niet meer! Haha! Al dat gevreet! Terug in de auto hoorden we de dametjes ‘Roti' zeggen dus wisten we alweer wat komen ging: nogmaals naar de bakkerij voor nog meer koekjes en gebakjes! Ze verkochten er ook nog maiskolven dus beide tantes namen er daar ook nog 10 van mee! En wij werden weer gedwongen te eten! Wat een waanzin!! Hahaha
Na een hoop drukte op de weg, waren we rond 16.30 weer terug en hebben we nog even op bed uitgebuikt. ‘Ga maar lekker snoepen' galmde nog in ons hoofd na. Ja, dit is zonder twijfel familie van Oma Susan!

Donderdag 21 April namen we afscheid van iedereen en bracht de chauffeur ons naar het busstation waar we om 11.30 de bus pakte naar Yogyakarta. De volgende dag met de bus naar Borobordur gegaan. Dit is de grootste tempel op aarde. Groter dan elke losse tempel van Angkor. Al is Angkor in het geheel natuurlijk veel en veel groter(en indrukwekkender). Toen we boven op de tempel stonden begon het natuurlijk weer te regenen, dus zijn we langzaam naar beneden gegaan en weer de bus terug genomen. De volgende dag hebben we het paleis van de sultan en het waterkasteel  bezocht. Daarnaast rondgelopen door de gemuurde stad dat allemaal bij het ‘kraton' hoort.  We merken dat het ons allemaal niet meer zoveel interesseert. We willen graag nog de mooie vulkanen en landschappen zien, maar onze interesse in historische gebouwen en hun geschiedenis is weinig meer aanwezig... Tijd om naar Australië te gaan en lekker rond te rijden met ons auto'tje en lekker veel te surfen! Later een tour geboekt zodat we de volgende dag naar omgeving Bromo(actieve vulkaan, die enkele maanden geleden nog uitgebarsten is) zouden rijden, de dag erna Bromo zelf zouden bezoeken, doorrijden naar het Iljen Plateau en de dag erna het kratermeer daar bezoeken en daarna worden we afgezet in Bali. We hebben getwijfeld dit allemaal zelf te regelen, maar we hadden weinig tijd en dit was allemaal wel erg praktisch. Het kost een beetje meer, maar het scheelt een hoop gedoe!
De wekker ging om 07.00 en om 08.00 zaten we in de minibus naar Bromo. Het was een lange en warme rit en uiteindelijk lagen we pas om 23.15 in bed. En de wekker ging al om 03.30!!
We gingen met een jeep naar een viewpoint. We moesten nog een aardig stuk omhoog klimmen, maar na wat zuchten en kreunen waren we er ruim voor zonsopgang. Langzaam werden de vulkanen voor ons beter zichtbaar. Wat een gezicht!! Ongelooflijk! 2 kleine vulkanen op de voorgrond. De linkse, die constant hartstikke veel rookt is Bromo. Daarachter kon je, wanneer Bromo's rookpluim eventjes minder dik was, de Gunung Merapi zien. Een veel grotere vulkaan die ook nog rookt. Na genoten te hebben van het geweldige uitzicht en uiteraard een hele fotoserie te hebben gemaakt zijn we met de jeep naar naar de voet van Bromo gegaan. De jeep bracht ons niet helemaal naar het uiterste punt bereikbaar met 4WD, want ze moesten de economie natuurlijk op gang houden hier. De laatste kilometer kon je een paard nemen voor een belachelijke prijs. Naja..dat gingen we niet doen, dus dan maar lopen.  Het laatste stukje was erg stijl, maar na een aardige klim stonden we dan eindelijk op de rand van de vulkaan! Supervet! Je stond letterlijk op het randje! 1 misstap en je gleed zo de mond van de vulkaan in. Voorheen stonden er wel ‘muurtjes' maar die zaten bedolven onder het as van de laatste uitbarsting. In Europa had je nooit omhoog gemogen, maar dit is Indonesië! De vulkaan knetterde en ronkte en dat was naast erg gaaf, toch best nog wel een beetje eng. Je hoort van alles rommelen daar in het binnenste van de vulkaan en je bent nog geen 50meter verwijderd van het gat. Wat ongelooflijk gaaf!
De rest van de dag bestond uit de rit naar het Iljen Plateau wat we de volgende dag in alle vroegte zouden gaan bezoeken. De wekker ging wederom om 03.30, maar die hadden we niet gehoord, dus om 04.25 werden we wakker en moesten we in een keer flink haasten! Uiteindelijk nog genoeg tijd, want de 3 Hongkongse waar we de auto mee deelden waren ook nog niet zo ver.   
Rond 06.00 kwamen we aan bij de voet van de Iljen krater. Vanaf hier was het nog 3 km lopen/klimmen naar de top van de berg, een best wel vermoeiend wandelingetje! Onderweg kwamen we steeds mannen tegen die de zwavel naar beneden sjouwden. Zij droegen 60-90 kilo op hun schouders!! En ze moesten eerst de krater omhoog klimmen en daarna nog 3 km naar de voet van de berg! Ongelooflijk! We bleven ons afvragen waarom ze hier in godsnaam niet iets op verzonnen. Een paard, een soort kruiwagen met handrem, een karretje.. iets!
Uiteindelijk aangekomen bij de krater, bleek er enorm veel gele rook van het zwavel, wat enorm naar ‘rookbommen' rook. Het groene kratermeer was soms nauwelijks zichtbaar door alle rook. We konden een heel stuk naar beneden klimmen, zodat we dichter bij de actie zouden zijn. De rook werd ons af en toe echt even teveel! Na een uurtje in en rondom de krater te hebben doorgebracht werd het tijd om weer terug te lopen naar de auto.  Wat een bizar landschap was dit ook weer!
De auto reed ons naar de ferry-terminal, waar we overstapten op een grote bus en uiteindelijk waren we rond 19.00 in Ubung, Bali. Hier een taxi genomen naar Legian, een van de meest toeristische gebieden van Bali en vervolgens een slaapplek gezocht. Rob voelde zich steeds slechter en was hard aan slaap toe. De volgende dag echter, bleek dat bijslapen niet genoeg was. Koorts, hoofdpijn, pijn achter de ogen. Gewoon ellende. Niets meer gedaan in Legian behalve op bed gelegen... en goed slapen is er niet van gekomen, want om het kwartier werd ie wakker van pijn in de rug en knieën.
Om 23.30 op 28 april vlogen we naar Darwin. Toen we bij de paspoortcontrole kwamen, bleek dat we niet 1 dag, maar 2 dagen te lang in Indonesie waren geweest. Stom! Verkeerd geteld! Dat koste in totaal dus 800.000Rp, of wel zo'n 70 euro.  En de transactiekosten van de pinautomaat waren ook een belachelijke 100.000 per transactie!
Een kleine 3 uur later waren we in Darwin waar het inmiddels al 04.00 was, gezien het tijdsverschil van 1.5 uur met Bali. Hier hebben we tot 06.00 op de grond een poging gedaan om te slapen.  
Inmiddels zijn we nu 6 dagen in Darwin. We hebben eindelijk een auto gevonden. Het is een statiowagon geworden. En wel een Holdon Commodore(Opel). Hierin gaan we komende tijd kamperen zodat we niet de belachelijk prijzen van de hostel hoeven te betalen(a 20-30 dollar p.p.) Daarnaast gaan we op zoek naar een baantje om wat extra cash te genereren!

6 reacties | Reageer

Indonesië; Bali, Nusa Lembongan, Gili Trawangan

Zondag 27 maart wilden we nog bellen naar een ferry terminal 100 km naar het noorden bij Batu Pahat, maar toen we wakker werden  besloten we dat we naar Bali gingen vliegen. Het idee dat we binnen enkele dagen lekker op het strand zouden liggen trok ons wel! Ons motor-avontuur zat erop en het was kennelijk tijd voor iets nieuws. Dat het zo moest zijn zou later deze dag nog blijken! We reden terug naar Johor Bahru en na wat tevergeefs rondgevraagd te hebben in het centrum of iemand onze motor voor een habbekrats wilde hebben, hebben we besloten de motor aan Jomi te geven. Toen Rob nog voor een laatste ritje ging, vergat ie even dat ie op de linkerbaan hoorde te rijden en knalde echt bijna tegen een tegemoetkomende auto aan!! Het scheelde echt weinig! Dat was het... na 2 eerdere signalen, (sleutels verloren in KL,  helm gestolen in JB) nu het definitieve signaal dat het motoravontuur tot een einde was gekomen.. ... De sleutels aan Jomi gegeven en afscheid genomen van onze grote vriend.
 
De volgende dag heeft Jomi nog wat viskoekjes voor ons gebakken en daarna zijn naar Singapore gereden waar in het vliegtuig naar Bali stapten.  Om 21.15 kwamen we aan in Bali.  Het regende behoorlijk, dus we namen een taxi naar Sanur, een plaatsje aan de oostkust van Bali, zodat we de dag erna vroeg in de ochtend op de boot konden stappen naar Nusa Lembongan, een klein eilandje waar het nog een beetje vreedzaam is, t.o.v. het hectieke, toeristische Bali.
Op Nusa Lemongan een hotelletje gezocht en de rest van de dag lekker ontspannen een boekje gelezen, wat gezwommen en gesurfd.  Mensen zagen gelijk aan Rob dat ie niet helemaal Nederlands is en sommige zeggen dan ook:  You like local!
Na 3 dagen lekker geluierd, gezwommen en gesurfd te hebben zijn we  weer gegaan. Het was toch niet helemaal wat we hadden gehoopt, op de stranden lag toch behoorlijk wat afval en het viel allemaal een beetje tegen. Of klinken we nu heel verwend?!?! Haha!   

De boot weer terug genomen en aangekomen op Bali besloten we naar het uiterste zuiden van Bali te gaan: Padang Padang. Een legendarische surfspot, maar deze dagen waren de golven klein, dus hebben we geen surfers kunnen kijken die hun kunsten vertoonden... Hier vonden we al snel een basic hutje boven op de rotsen, recht boven de zee! Een scooter gehuurd en 2 dagen naar verschillende strandjes gereden, gechilled en gesurfd.

Het eten in Indonesië valt ons niet tegen! Veel groente en voor weinig geld kun je echt goed eten! Uiteraard de bekende ‘fried rice' en ‘fried noodle', maar ook gerechten als Gado Gado, Nasi Campur, CapCay en andere echte Indonesische maaltjes die erg goed te verorberen zijn! De Balinezen zijn aardig persistent als ze je iets willen aansmeren, maar daar waren we al op voorbereid. Aan alle kanten word je gelijk aangesproken en word er met je meegelopen, maar....tot nu toe valt het nog mee. Verder is alles hier heel relaxed. Als je een scooter of surfboard wil huren gaat alles op goed vertrouwen. Je hoeft geen borg ofzo achter te laten en het maakt ook niet heel veel uit hoe laat je m terug brengt. Toen we weggingen uit Padang Padang was er niemand bij ons hutje, en hadden we gemakkelijk weg kunnen gaan zonder te betalen, maar dat hebben we natuurlijk niet gedaan en zijn naar de buren gelopen om daar te betalen. Zo werkt dat hier gewoon...
Het enige wat wel vervelend is hier, zijn AL DIE HANEN!!!! Die begrijpen niet dat ze alleen horen te kraaien wanneer de dag aanbreekt, nee.... Die kraaien de hele dag en nacht door!!! Met 5 tegelijk ofzo! 's Ochtends vroeg zijn alle locals al druk in de weer en 's middags zie je de vrouwen nog steeds hard werken en allerlei zware dingen op hun hoofd sjouwen, terwijl de mannen ergens liggen te tukken.

Toen we op 3 april verder gingen, stonden we daar weer met onze zware backpacks en moesten we weer zoeken naar transport. We waren slechts 5 dagen zonder motor, maar jongens, wat misten we m! In Padang Padang reden geen bussen of bemo's(lokale kleine minibusjes) dus moesten we eerst een taxi aanhouden. Toen die eindelijk voorbij kwam en we over de prijs onderhandeld hadden, moesten we enkele km verder overstappen op een bemo. Daarna op nog een bemo en later op nog een bemo! Dat waren 4 verschillende vervoersmiddelen op een afstandje van 60-80 km! De bemo werd steeds volgeladen met locals en dus erg leuk om dit eindelijk een keertje mee te maken. Aan de andere kant: we hebben het nu gezien, het is leuk... maar het is erg onpraktisch en tijdrovend! Doe ons maar de motor! Daarnaast kost het bakken met geld! Taxi hier, busje daar.... Het kost aardig wat. Benzine daarentegen kost hier slechts zo'n 0,40 eurocent!! En wat was het toch mooi geweest om hier rond te rijden! Leuke straatjes overal, heel veel grote standbeelden op rotondes  en op heel veel plekken worden van allerlei beelden en andere kunst verkocht. Meer naar het binnenland zijn er onwijs veel rijstvelden, vulkanen en jungle, maar dit gaan we later nog bezoeken.

Hoewel we in eerste instantie een hoop delen van Indonesië wilden zien en eigenlijk NIET naar Bali wilden, (omdat iedereen er al naartoe gaat en megatoeristisch is) is het echt een mooi en leuk eiland. Het is behoorlijk groot en je hebt er van alles: mooie stranden, dikke golven, partyplekken, relaxte plekken, hele culturele dorpjes en mooie natuur. Wat wil je nog meer?
We hebben besloten ons visum van 30 dagen niet meer te verlengen maar gewoon lekker te genieten van Java en Bali. We hebben nu al zoveel Aziatische landen gezien de afgelopen maanden dat we sommige dingen minder gaan waarderen. Meer van hetzelfde zeg maar... Begrijp ons niet verkeerd, we hebben  nog zeker zin om verder te reizen, maar zijn langzaam maar zeker wel een beetje klaar met Azië. Daarom hebben we een ticket geboekt naar Darwin, Australië, op 28 april! We gaan nog met volle teugen genieten van Indonesië, maar kijken ook erg uit naar Australië, waar we een busje of stationwagon willen kopen en lekker willen rondrijden, kamperen, surfen, etc!

De laatste bemo( ja.. want we waren weer een beetje afgedreven... )bracht ons naar Padangbai, waar je goed kunt snorkelen en wat tevens de havenplaats is voor een boot naar de Gili-eilanden! Dit zijn 3 kleine eilandjes zo'n 70km van Bali verwijderd, aan de kust van Lombok.
In de bemo hebben we een Duitser, Andy, ontmoet. Aardige man, maar al snel vonden we m een beetje irritant, omdat ie bij aankomst in Padangbai achter ons aan liep, we vonden hem behoorlijk aanhankelijk en kregen echt een beetje het gevoel dat we met hem opgescheept zaten. Uiteindelijk zat ie nu dus in hetzelfde hotel en ook nog in een kamer naast ons. De eerste avond een drankje met hem gedaan en nog wat gekletst.  Het leek erop dat ie zijn reis naar de Gili-eilanden  een dag ging uitstellen zodat ie op dezelfde dag als ons zou gaan... Ow nee, he....maar de volgende dag vertelde hij een tour te hebben geboekt  en dus.. probleem opgelost!  De dag erna hadden we een scooter gehuurd zodat we konden pinnen in een ander dorp. Er zat namelijk geen geld in de geldautomaat in Padangbai, dus moesten we naar Semara Pura(voorheen KlungKung). Naast gepind te hebben, hebben we hier ook de overblijfselen van het paleis bezocht wat bijna volledig vernietigd is toen de Nederlanders hier in 1908 binnenvielen. De Indonesiërs weigerden over te geven, ook al waren ze absoluut niet in staat om met hun speren en messen iets in te brengen tegen de met geweren gewapende Nederlanders. Ze voerden een zogeheten ‘puputan', een eerbare strijd tot de dood(inclusief vrouwen en kinderen!). Indonesië is het eerste land waar we komen waar we ons schamen voor het feit dat we uit Nederland komen. Onze voorvaderen zijn geen lieverdjes geweest hier.... (gelukkig kan Rob wel zeggen dat ie half-indonesisch is, wat we dan soms ook gebruiken om ergens korting oid te krijgen!)
Naast het paleis hebben we tevens het museum bezocht en nog wat Nederlandse kranten gelezen uit 1908 zoals de Javabode en de Soerabaya Courant. Grappig om te lezen hoe kranten destijds geschreven werden. Toen we weer op pad gingen hebben we nog door de rijstvelden bij Sidemen gereden. Erg mooi! 's Avonds nog lekker gegeten en tickets geboekt naar Gili Trawagan, waar de volgende ochtend om 09.00 naar toe zouden varen.

De boot was gewapend met 5 buitenboordmotoren van elk 250 pk, dus waren we zo'n anderhalf uur later op de plek van bestemming! Na even gezocht te hebben, vonden we een relax bungalowtje aan de noordkant van het strand.  Gezien er geen gemotoriseerd vervoer is op de Gili-eilanden, en het toch een behoorlijk stuk lopen was, gingen we met paard en wagen! We hadden besloten liever iets meer geld neer te leggen en echt iets relax te hebben recht aan het strand, dan weer karig te doen en een vieze kamer ergens ver van het strand te hebben. We zaten nu dus lekker aan het strand, op nog geen 30 meter van het azuurblauwe water! De eerste dagen in Bali moesten we steeds eerst op de scooter ergens een strandje zoeken en hopen dat het een beetje relax was. Nu werden we 's ochtends wakker, liepen in ons zwembroek het bungalowtje uit, namen een duik en ontbeten aan het water! Wat een leven! Hier lekker een paar dagen gechilled, gefeest, gesnorkeld en gewoon helemaal ontspannen. Even ietsje langer op 1 plek gebleven en even niet constant aan ons budget gedacht. Even lekker vakantie, want hoewel we natuurlijk ABSOLUUT niet klagen, begrijp ons niet verkeerd, is reizen toch echt heel anders als op vakantie zijn. Op vakantie heb je een goed budget en kun je doen wat je wilt. Als je reist met een klein budget moet je steeds weer op zoek naar goedkope plekjes, kun je geen drankjes doen bij de mooie bars en niet eten bij de mooie restaurants aan het water. Je kunt niet duiken én surfen én een boottochtje doen, nee, je moet keuzes maken en steeds weer nadenken of je het geld er echt aan wilt besteden. Zelfs hier in Azië waar alles veel goedkoper is dan in Europa. Maar nogmaals, we klagen niet! We beseffen maar al te goed hoe goed we het hebben en wat voor ontzettend geluk we hebben dat we in het Westen leven en dus met een jaartje sparen zo ontzettend lang kunnen rondreizen in andere delen van de wereld. En liever ons geld een beetje uitspreiden zodat we er langer van kunnen genieten! Maar deze week, hier op Gili, gingen we even lekker vakantie vieren en eventjes niet teveel aan ons budget denken! We hebben heerlijke visjes van de barbecue gegeten bij gezellig kaarslicht en mixdrankjes gedronken bij een bar.  Veel gesnorkeld waar we superveel verschillende vissen hebben gezien en grote zeeschildpadden! Vette beesten! Ze zijn heel ontspannen, je kunt ze gewoon van een klein metertje bekijken en ze gaan gewoon door met grazen. Heel gaaf om deze in het wild te zien!

We hebben zojuist de boot teruggenomen naar Bali en gaan over een uurtje met een busje naar Ubud, het culturele hart van Bali. Hier blijven we een paar dagen en gaan daarna naar Java om de familie van Rob op te zoeken en daar nog veel mooie dingen te zien!

11 reacties | Reageer

Singapore en Maleisië; Johor Bahru en Kukup

Woensdag 23 maart namen we voor het eerst sinds 15 november weer een bus! Dat was even wennen! Binnen een uurtje waren we in het stadscentrum van Singapore. Wat een verschil met Maleisië, of eigenlijk met welke plaats in Azië dan ook ( of zelfs Europa). Een onwijs groene stad, en uiteraard erg schoon. Overal staan bomen, planten, struiken, bloemen en op elk stukje wat geen weg of stoep is ligt gras. Alles ziet er perfect uit, maar goed... we hadden ook niet anders verwacht , wantja.. Singapore's reputatie is uiteraard wereldwijd bekend. En dat is overal terug te vinden. Op elke straathoek, in elk gebouw vind je borden waarop staat wat je allemaal niet mag. En de boetes...... die zijn gigantisch! Eten of drinken in de metro:  500 dollar! Roken: 1000 dollar! Doe hier geen gekke dingen, want daar krijg je spijt van, maar... als je je netjes gedraagt is het echt een hele gave stad! We sliepen in het goedkoopste(maar nog steeds het duurste sinds 6 maanden) hostel wat we konden vinden, maar we hadden een goed bed, airco, warm water en een gezamenlijk kamer, dus het was zeker prima. Het leek meer op een studentenflat dan een hostel, maar het was wel relax. De eerste avond hebben we met Linda ( Singaporese) afgesproken, die we uit Tibet kennen, en zijn met haar naar het East Coast Park geweest, waar enorm veel eettentjes zitten en we heerlijk hebben gegeten . Alles in Singapore is zo'n beetje dezelfde prijs als in Maleisië... het enige verschil..........: De Singapore Dollar is 2.5 keer meer waard dan de Maleise Ringit!! Het gingen dure dagen worden!

De volgende dag gingen we naar het Financial District om de moderne architectuur te bewonderen.  Het supermoderne, net geopende Marina Bay Sands is een supergaaf gebouw, bestaande uit 3 rechthoekige gebouwen, waar bovenop een soort grote ‘plank' ligt. Op die plank, die aan een kant 60 meter uitsteekt, (zonder enkele ondersteuning!!) bevindt zich een Skydeck met een geweldig uitzicht, een tuin/park, restaurant, bar en....... Een 150-meter lang zwembad! Op de 56^e verdieping!!
Het kostte aardig wat knaken om op het Skydeck te mogen, maar we wilden het absoluut zien, dus hebben maar even in de buidel gegraaid. Boven konden we van een waanzinnig uitzicht genieten en konden we tevens even jaloers toekijken hoe sommige welvarende  mensen een duik konden nemen in het hoogste outdoor zwembad ter wereld. Het zwembad, helaas,  was uiteraard alleen voor hotelgasten en een kamer kost je hier minimaal 300 dollar. Niet echt een optie voor ons dus...Na wat foto'tjes te hebben gemaakt en op een bankje te hebben gezeten, liep Rob een trapje af waar geen security stond en maakte een babbeltje met het barpersoneel en liep daarna door naar het zwembad. Wonderbaarlijk reageerde niemand daarop...... daar stond ie aan de rand van het zwembad en toen begon het wel te kriebelen...Erin springen??  Teruggelopen naar Josine, haar de camera en andere spullen uit de broekzakken gegeven en toen weer op dezelfde manier naar het zwembad gelopen. Twijfel, twijfel... en toen snel het shirt uit en het zwembad ingegaan! Heeeeeerlijk!! En wat een uitzicht!!! Dit is het ALLERGAAFSTE zwembad op de hele planeet!! Geen twijfel mogelijk!  Even afgekoeld en genoten van het uitzicht en toen met een zeiknatte broek de lift naar beneden genomen. Gelukkig heeft de security niets in de gaten gehad.
De 2^e dag hebben we wederom door de stad geslenterd. Koloniale district gezien, Chinatown, Little India. Zelfde als steden in Maleisië, maar veeeel netter en gestructureerder en daarom erg anders! Leuke stad waar ook veel westerlingen wonen en werken en we begrijpen het helemaal. Dit is een stad waar we zelf zeker zouden kunnen wonen en werken, en als we nog niet zo opzagen tegen weer te gaan werken hadden we zeker de optie's bekeken!
3 Nachten gebleven en op 25 maart weer teruggegaan naar Johor Bahru om onze motor op te halen en door te gaan naar Indonesië.

Toen we terug waren in Johor Bahru zijn we naar de Ferry Terminal gegaan om er, helaas en tegen verwachting in, achter te komen dat er alleen fietsen mee kunnen, geen motorfietsen.... We werden verwezen naar een andere haven, een stadje verder, dus daar zouden we de volgende dag ons geluk beproeven. Even in de stad bij hetzelfde stalletje als een paar dagen eerder weer heerlijk gegeten en toen we terug kwamen bij onze motor bleek dat Rob's helm weg was!! NEEEEEEEE!! Na ruim 4 maanden is ie foetsie!! En we hadden m nog graag willen terugsturen naar NL als souvenir.... Echt balen! 
Toen we nog bij de motor stonden kwamen we aan de praat met een Indiër en die ons uitnodigde voor een theetje, maar toen we weg wilden kwam ie met een slap verhaal over dat zijn pinpas het niet deed en of we hem uit de brand konden helpen.  Zoals hij ook zou doen bij andere mensen.... ZO vervelend als je plotseling, geheel onverwachts, in zo'n situatie wordt geplaatst, in een hoek wordt gedreven...We hadden allebei gelijk door dat er iets niet aan de haak was en  probeerde de situatie nog op te lossen door te zeggen dat hij gewoon met zijn paspoort naar de bank kon. De beste man begon vervolgens met, het is niet dat ik 1000,- RM vraag, en ik help andere reizigers ook altijd..maar de manier waarop was erg vervelend. Gelukkig was Josine lekker straightforward en zei ze dat ze zich erg ongemakkelijk en gemanipuleerd voelde en we hem niets gingen geven.  De man probeerde nog in een laatste stuiptrekking geld te krijgen door te zeggen dat wij misschien ooit  voor hulp bij hem kwamen.  Vriendelijk bedankt en vertrokken, nou ja het maakt je weer even alert!
Op de terugweg een nieuwe helm gekocht en in de homestay waar we sliepen nog wat zitten kletsen met een oudere Engelse man die al jaren op allerlei plekken in de wereld aan het rondfietsen is.  Altijd leuk in zo'n homestay slapen, je ontmoet er altijd de meest wonderbaarlijke en excentrieke  figuren. Zo ook deze man, die enorm veel had gereisd maar eigenlijk elke plek aan ons beschreef als  ‘horrible, terrible en don't go there', echt een ouwe chagrijn!
De volgende dag afscheid genomen van de man en zijn zoontje en richting de haven in Pasir Gudang gereden. Helaas mocht onze motor ook bij deze terminal NIET mee..... dat meen je niet!! 80-100 km verderop aan de oostkust konden we in Kukup nog een terminal proberen, maar toen we daar gisteren tegens zonsondergang aankwamen was deze al gesloten. Wat rondgevraagd, maar volgens de inwoners was het niet mogelijk.. Zo, dat waren 3 tegenvallers in nog geen 24 uur tijd! Het begint erop te lijken dat we onze ouwe trouwe reisgenoot na ruim 4 maanden en bijna 12.000 km achter moeten laten in Maleisië... Aan alles komt een einde, maar we voelen ons er gewoon een beetje verdrietig over... We hadden m nog zo graag meegenomen naar Indonesië en daar van dorpje naar dorpje gereden door de prachtige natuur en over de vele vulkanen... Besloten om toch maar te gaan vliegen en de motor achter te laten..

6 reacties | Reageer

Volgende pagina »